Otępienie. I wszystko, co się wydarzyło odkąd wiem, że mama choruje.
Blog
– Zawsze wyciskam to, co tu mam. Co może być źle? – pyta mama.
Codziennie to samo. Nigdy nie wiem, ile prób dodzwonienia się było przed tą udaną. Chciałabym, żeby mama korzystała z komórki dopóki tego potrzebuje, ale problemów jest coraz więcej. Czytaj dalej
Za każdym razem, gdy odwiedzałem Mamę. gdy mieszkała jeszcze sama poświęcałem przynajmniej pół dnia na przeszukanie szaf, szuflad, różnych reklamówek w poszukiwaniu jakichkolwiek rachunków, które mogły nie być popłacone. Czytaj dalej
Siedzimy przy stole, jemy kolację. Nakładam mamie na talerz parówkę. Bierze ją w rękę, zupełnie ignorując sztućce.
– Może weź widelec – proponuję.
– Trzeba? – pyta. Czytaj dalej
Prawdopodobnie ktoś mamie powie, że dziś jest wyjątkowy dzień, na zajęciach terapii zajęciowej raczej o tym przypomną. Nie wiem, czy mama zrozumie, że to jej święto. Czasem rozumie, a czasem zupełnie nie. Czytaj dalej
Standardowy zestaw pytań. Jak się czujesz? Jak Bożenka? Czy jesteście zdrowi? Jaka pogoda? Jak pieski? Czytaj dalej
Od kilku dni mama nie jest w pokoju sama, ma współlokatorkę. Po pierwszych zgrzytach i fochach, zaakceptowała jej obecność. Nazywa ją koleżanką. Czytaj dalej
Smutno, coraz częściej smutno mi patrzeć na mamę. Czytaj dalej
Siedzę z mamą na tarasie, pijemy herbatę. W rogu tarasu stoją trzy plastikowe krasnale ogrodowe.
Stoją sobie na tym tarasie od lat, wyblakłe od słońca, trochę uszczerbione.
Mama podchodzi do nich, przesuwa je i mówi: – Te dwa to sobie tak stoją w tę stronę, a ten, to on zawsze patrzy tam, na ścianę, jak jakaś mucha przeleci to on patrzy. Czytaj dalej
To najgorsze pytanie świata nie dawało mi spokoju przez wiele miesięcy. Codziennie od nowa je sobie zadawałam. I codziennie znajdowałam inne argumenty – raz przeważały te za, raz przeciw. Najtrudniejsza decyzja, której człowiek wcale nie chce podejmować. Jak można oddać mamę do ośrodka? Ale z drugiej strony – jak z nią mieszkać? Jak zapewnić jej bezpieczeństwo? Jak ogarnąć opiekę nad mamą, pracę, swój własny dom i dzieci? Jak te wszystkie role wypełniać, kiedy mama, która ma dopiero 65 lat przestaje być babcią i mamą, a staje się… No właśnie kim? Czytaj dalej
Pora obiadowa. Mama siada do stołu. Na talerzu na razie sam suchy makaron, ale najwyraźniej uznaje, że to już wszystko – bierze widelec i powoli je. – To jeszcze nie wszystko, mamuś – mówię i nakładam jej mięso i sos. Nie przerywa jedzenia. Na stole stoi też miska z surówką, ale w ogóle nie zwraca na nią uwagi. Jakby istniało tylko to, co ma na talerzu. Je skulona nad talerzem, bez apetytu, kroi pomału, jak dziecko zmuszone do zjedzenia obiadu. Nie rozmawia. Wciąż się zastanawiam, kiedy to się zaczęło… Czytaj dalej
